DESTINO

[RiaDr]

Αυτο δεν είναι παρουσίαση δέντρου, είναι κατάθεση ψυχής. Σ' ευχαριστούμε για την εμπιστοσύνη.

ΥΓ μπράβο για το θάρρος, εγώ δεν πιστεύω ν'ακουμπούσα ποτέ τέτοιο δέντρο, δυο μέτρα ύψος.

[Hfestion]

παντως οποτε βλεπω ''κατεβατο'' απο jz αποσυρομαι σε μια ησυχη γωνια του σπιτιου και ''φευγω''..

..ευχαριστω πολυ για την διδαχη γιαννη,το μονο που μπορω να γραψω..

Και εγώ

[iohokahey]

παντως οποτε βλεπω ''κατεβατο'' απο jz αποσυρομαι σε μια ησυχη γωνια του σπιτιου και ''φευγω''..

..ευχαριστω πολυ για την διδαχη γιαννη,το μονο που μπορω να γραψω..

[vaggelakos7]

Γιατί destino?

[Hfestion]

Ευχαριστούμε πολύ για την υπέροχη ιστορία

[karesansui]

Δεν θα προσθέσω τίποτε περισσότερο σε αυτήν την περιεκτική από κάθε άποψη παρουσίαση παρά την μουσική υπόκρουση απο την Εισαγωγή (overture) του έργου του Τζουζέπε Βέρντι, "Η δύναμη του πεπρωμένου " !
Απολαύστε την μαζί με το κείμενο του JZ

[Jean-Zac]

Δεν κόβω τίποτα Χάρη.
Είναι ακόμη νωρίς για να δείξει τις όποιες δυνατότητές του. Πάντως έχει αρχίσει εδώ και 2 μήνες να πετάει νέους βλαστούς και να έχει ΄΄πρασινίσει΄΄ το φύλλωμά του από την περιποίηση και την φροντίδα που έλαβε. Όπως είπα το δένδρο καλλωπίστηκε για δικιά μας ευχαρίστηση και όχι για προβολή.


[img]http://s3.postimg.org/yegj59503/JZ_Destino_003_2.jpg[/img]

[Harris]

Αλλη μια υπεροχη ιστορια Γιαννη. Μας βαζεις σε σκέψεις.

Μου ήρθε μια σκέψη και εκανα ενα απλο virtual!!! χαχαχα
Μπορει να εισαι και ο MASTER των Virtual αλλα ασε και εμας να διασκεδάσουμε!!!!

Screenshot_1.jpg

[Jean-Zac]

DESTINO

Γυρίζοντας τις σελίδες του χρόνου φτάνουμε στο 1998 όταν η Eliza αγόρασε το κυπαρίσσι (Leyland Cypress) από ένα φυτώριο στην Ν. Μάκρη. Άρχισε την ζωή του σαν φυτό με ένα κορμό αλλά στην πορεία μάλλον πέταξε κάποιο λαίμαργο βλαστάρι από χαμηλά οπότε κάποια στιγμή έγινε με 2 κορμούς. Η αλήθεια είναι ότι δεν ήμουν και τόσο θετικός για την επιλογή αλλά αγαπώ πολύ την αδελφή μου οπότε αποδέχτηκα την αγορά αυτού του είδους και του συγκεκριμένου φυτού. Δεν είμαι σίγουρος εάν την ίδια ή την επόμενη χρονιά του έκανα μία μεταφύτευση σε άλλη μεγαλύτερη γλάστρα αφού έβγαλα το παλαιό κόκκινο χώμα του φυτωρίου Από τότε έμεινε στην ίδια γλάστρα και μετά από χρόνια ταξίδεψε και ήλθε στην Λαμία και συνέχιζε να παραμένει στην ίδια γλάστρα σε κάποια γωνιά. Δεν ασχολήθηκα μαζί του ποτέ, άλλωστε δεν μου το επέτρεπε και η αδελφή μου, γιατί ως γνωστό θα το μετέτρεπα σε κάτι διαφορετικό από αυτό πού ήταν.
Τα χρόνια περνούσαν και περνούσαν, το κυπαρίσσι ήταν εκεί, μεγάλωνε χωρίς καμία ιδιαίτερη φροντίδα παρά μόνο λίγο πότισμα. Αντιστεκόταν στην ζέστη, στο κρύο, στα χιόνια, αναπτυσσόταν κάπως μονόπλευρα και καχεκτικά λόγω μόνιμης θέσεως και έλλειψης φροντίδας και εμείς το κοιτούσαμε αλλά ……μεγαλώναμε. Έγινε μία σκέψη να το φυτέψουμε σε ένα κοντινό δασάκι με πεύκα και να πάρει τον δρόμο του και να ζήσει τις επόμενες δεκαετίες αλλά από την μία ο καιρός, από την άλλη η μέση μας και την παρά άλλη κάτι άλλο το κυπαρίσσι παρέμεινε στην γλάστρα του να μας κοιτάζει και να το κοιτάζουμε. Περίμενε την μοίρα και το πεπρωμένο του.

Μοίρα !!!! Το αναπόφευκτο, το γραφτό, το ριζικό, το τυχερό, ο κλήρος.

Πρόσεχε τις σκέψεις σου, γίνονται λόγια.
Πρόσεχε τα λόγια σου, γίνονται πράξεις.
Πρόσεχε τις πράξεις σου, γίνονται συνήθειες.
Πρόσεχε τις συνήθειές σου, γίνονται χαρακτήρας.
Πρόσεχε το χαρακτήρα σου, γιατί γίνεται η μοίρα σου – Frank Outlaw

Το πεπρωμένο δεν είναι θέμα τύχης, είναι θέμα επιλογής. Δεν είναι κάτι που πρέπει να περιμένεις, αλλά κάτι που πρέπει να επιδιώξεις και να κατακτήσεις – William Jenning Bryan

‘Πεπρωμένο’. Η δράση των ανθρωπίνων δυνάμεων στη Δημιουργία. Εξαρτάται από τον ίδιο τον άνθρωπο – Κ.Χαλιώτης

Παράξενη η ζωή τελικά και πόσο μας αλλάζει το πέρασμα του χρόνου. Γινόμαστε συνήθως κτητικοί με ορισμένα πράγματα, θέλουμε να τα βλέπουμε, δεν θέλουμε να αλλάξουμε ούτε την θέση τους εκεί που τα έχουμε τοποθετήσει. Και κάποια στιγμή η μοίρα και το πεπρωμένο του κυπαρισσιού συζητήθηκε και πάρθηκε η τελική απόφαση. Θα του δίναμε μία νέα ζωή, μία νέα μορφή, την ευκαιρία να ζήσει κάτω από άλλες συνθήκες διαφορετικές από αυτές μέχρι σήμερα. Ίσως μας παρακίνησε το γεγονός ότι μεγαλώσαμε και γίναμε λίγο πιο ευαίσθητοι, ίσως ότι λυπηθήκαμε να έχει ένα άδοξο τέλος πεταμένο ποιος ξέρει πού, ίσως ήτανε αυτά τα 2 κλαδιά-κορμοί και ο σχηματισμός τους, ίσως είδαμε κάτι στην μορφή του, ίσως είδαμε τους εαυτούς μας εκεί, ίσως ….ίσως…

Μάλλον τώρα θα αρχίσει η ιστορία του κυπαρισσιού.

[img]http://s1.postimg.org/njry8cvin/JZ_Lamia_007aaa.jpg[/img]
[img]http://s17.postimg.org/b2r5y6u73/JZ_Lamia_009aaa.jpg[/img]
[img]http://s23.postimg.org/4zeew0na3/JZ_Lamia_010aaa.jpg[/img]


Η νέα του ζωή αρχίζει 17 χρόνια μετά…….. στίς 24/5/2015


Σχέδια και βίρτουαλ για την διαμόρφωσή του δεν έγιναν. Άλλωστε δεν υπήρχε και ιδιαίτερος λόγος γιατί η μορφολογία-διάταξη πού απέκτησαν οι 2 κορμοί αυτά τα χρόνια είχε προκαθορίσει την πορεία του.
Αγκαλιασμένοι !!! Ναι έτσι πρέπει να είναι και ο ένας να στηρίζει τον άλλον, να στέκεται δίπλα του, αχώριστοι, να πολεμάνε μαζί τις όποιες αντιξοότητες, γιατί μαζί είναι δυνατοί.

Άρχισα λοιπόν να κάνω το πρώτο ξεκαθάρισμα από τα ξερά κλαδάκια ώστε να έχω μία καλύτερη εικόνα, να δώ τελικά πού και πόσα υγιή κλαδιά θα έχω στην διάθεσή μου ώστε να αρχίσω να συρματώνω και να τους δίνω την κατάλληλη νέα θέση-πορεία. Ξεκίνησα κόβοντας 2 μεγάλα και δυνατά κλαδιά κοντά στη βάση, ένα από κάθε κορμό, που είχαν αναπτυχθεί πολύ και έπαιρναν όλη την δύναμη από το δένδρο. Κράτησα μόνο ένα ακόμη που υπήρχε και αυτό κοντά στην βάση, το κόντυνα σε μήκος, το κλάδεψα δραστικά και στο τέλος το λύγισα πρός τα κάτω μέχρι που να ακούσω το ΄΄κράκ΄΄, να ξεκολλήσει το μισό από τον κορμό και το σταθεροποίησα-έδεσα σε μία συγκεκριμένη θέση-γωνία. Στο σημείο όπου είχε μισοξεκολίσει το κλαδί έβαλα μία μικρή πέτρα με συγκεκριμένη προέλευση. Αργότερα μαζί με το ρετσίνι και την πίεση του κλαδιού θα γίνει ‘’ένα’’ με το δένδρο.
Είπαμε ότι αυτό το δένδρο είναι ιδιαίτερο και πάνω του βλέπουμε και θα βλέπουμε κάποιες διαδρομές της ζωής.

Μοίρα και αν με γονάτισες .….σηκώθηκα και πάλι,
κάτω ποτέ δεν έμεινα…..να σκύψω το κεφάλι,
σου το’χα πεί και αν με χτυπάς…..θα σ’αντιμετωπίζω,
γιατί έχω μάθει στην ζωή…..πάντοτε να ελπίζω.

Ποιος δεν γονάτισε, ποιος δεν πόνεσε, ποιος δεν έχασε. Οι δοκιμασίες και οι εμπειρίες που έχεις περάσει και περνάς σε κάνουν ιδιαίτερο άνθρωπο.

Το ξεκαθάρισμα των κλαδιών και ο καθαρισμός του φυλλώματος συνεχιζόταν με προσοχή και μελέτη. Το υλικό ήταν αυτό που ήταν, δηλαδή φτωχό. Ο χρόνος δεν είχε σημασία και η όλη εργασία ας μου έπαιρνε και εβδομάδες. Η ταλαιπωρημένη και παραμελημένη κατάστασή του δεν του επέτρεπε να έχει την ζωντάνια και την ανάπτυξη ενός καλοδιατηρημένου δένδρου και να μπορεί έτσι να προσφέρει κάποιες εναλλακτικές λύσεις στην επιλογή κλαδιών.
Τελικά το εγχείρημα διαμόρφωσης και αποκατάστασης ήταν πρόκληση !!!!

Ύψος από το χώμα της γλάστρας 1,90 m.

Θα γινόταν σε στύλ ……. Μα ποιο στύλ !! Θα ήταν το δένδρο μας και δεν μας ένοιαζε το στυλ του. Ένα δένδρο που πέρασε πολλά, κρατήθηκε ζωντανό, δεν ζήτησε ποτέ τίποτα, ξεράθηκαν οι κορυφές του, ξεράθηκαν πολλά κλαδιά του, πολέμησε, υπόμενε, αλλά παρέμεινε ζωντανό. Είναι σαν τα δένδρα που βλέπουμε στο βουνό, σε υψόμετρο, να αντιμετωπίζουν τον ήλιο, την ανυδρία, την βροχή, το χιόνι, τον αέρα. Να αντιμετωπίζουν τον χρόνο και να γράφουν στον αέρα ιστορίες που μπορείς να τις διαβάσεις μόνο όταν είσαι δίπλα τους, όταν μιλήσεις μαζί τους. Αγκαλιάζεις το δένδρο σου γιατί είναι σαν να αγκαλιάζεις με κάποιο τρόπο την ίδια σου την ζωή.

.
Δύο εβδομάδες πέρασαν με συρμάτωμα, κλάδεμα και ώρες παρατήρησης-μελέτης. Ήξερα ότι δεν θα ήταν κάτι το εύκολο αλλά δεν το έβαζα κάτω. Θα το έφτιαχνα. !! Κάπου-κάπου φώναζα την αδελφή μου να εκφράσει την γνώμη της για την μέχρι τότε πορεία των εργασιών και ξανά στο δένδρο για μικρομεταβολές στην θέση των κλαδιών. Πρώτα έφτιαξα τον ένα κορμό, αυτόν που μοιάζει σαν να αγκάλιαζε τον άλλον, μιάς και είχε περισσότερα κλαδιά και πλουσιότερο φύλλωμα. Η κορυφή του όμως είχε ξεραθεί και έτσι με ένα πλαϊνό κλαδί έφτιαξα μία νέα κορυφή. Προσπάθησα με το συρμάτωμα και με το κλάδεμα να δώσω μία κωνικότητα στην μορφή του φυλλώματος και των κλαδιών και στο τέλος νομίζω ότι κάτι πέτυχα Χαμογέλασα!! Καλά πάμε είπα. !! Ο ένας κορμός είχε πάρει μορφή,σχηματίστηκε.!! Έμενε τώρα ο άλλος. Εδώ αρχίζανε οι δυσκολίες γιατί τα λιγοστά κλαδιά που υπήρχαν ήταν κοντά στην κορυφή και 3-4 στον υπόλοιπο κορμό. Με προσοχή άρχισε το συρμάτωμα των κλαδιών από χαμηλά δίνοντάς τους ανάλογες κατευθύνσεις που θα πλαισίωναν και θα έδεναν την όλη τελική εικόνα. Τα κλαδιά της κορυφής τελικά δεν πρόσφεραν καμία βοήθεια λόγω θέσεως και μορφολογίας οπότε πήρα την απόφαση να τα κόψω ώστε να γίνουν, μαζί με το τελευταίο τμήμα της κορυφής, jin. Έτσι το αρχικό ύψος των 1,90 m παρέμεινε το ίδιο. Η προσπάθεια να είναι οπτικά αρεστό από όλες τις πλευρές επετεύχθη. Δέν υπάρχει συγκεκριμένη θέση παρουσίασης αλλά από όποια πλευρά και να το κοιτάξεις η μορφή του ΄΄δένει΄΄ ευχάριστα και μόνο σε 3D απεικόνιση ή σε video θα μπορούσε κάποιος να καταλάβει τι λέω. Ίσως όμως να είναι και η ιδέα μου και να το βλέπω εγώ όμορφο αλλά και ποιος νοιάζεται γι αυτό.

Φαινομενικά τελείωσα την περιποίηση-διαμόρφωση του δένδρου και βέβαια με κανένα λόγω δεν μπορώ και δεν θέλω να το χαρακτηρίσω σαν μπονσάι. Είναι ένα απλό κυπαρίσσι που ζεί σε μία γλάστρα, αλλά είναι το δικό μας κυπαρίσσι.
Θα το κοιτάμε το πρωί πίνοντας τον καφέ μας και ….θα ταξιδεύουμε.

Πολύ πρωινή φωτογράφηση (με λίγη επεξεργασία) σήμερα 21/8/2015

[img]http://s29.postimg.org/754g3j37b/JZ_Destino_003aa.jpg[/img]



ΠΡΟΣΟΧΗ
Το δένδρο κατ’ εξαίρεση παρουσιάστηκε στο θέμα των πρέ μπονσάι και μπονσάι. Σκέφτηκα να μην εμφανίσω καθόλου την όλη αυτή ιστορία του κυπαρισσιού μας, αλλά έτσι ίσως μείνει κάτι και σε κάποιον από εσάς. Ίσως σας κάνει την επόμενη φορά να δείτε με κάπως διαφορετικό μάτι κάποιο δενδράκι στο μπαλκόνι ή στον κήπο σας. Η ομορφιά δεν είναι στην ωραία γλάστρα αλλά στο περιεχόμενό της. Όταν θα κοιτάζεις και θα χαϊδεύεις το δένδρο σου μπορεί να πείς ….. είσαι ακόμη κοντά μου, μείνε μαζί μου…

.